کانون دانشجویی رهپویان منجی(عج)

rahpouyan-monji — Wed, 02 Sep 2009 12:42:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

فردی بهایی به این وبلاگ سر زده و مطالب جالبی رو در قسمت نظرات گذاشته بود ، خوشحالم انقدر مطالب وبلاگ قوی بوده که فرد مورد نظر من رو به مناظره دعوت کرده، اما به دلیل محدودیت وقت و از اونجایی که افراد بهایی منطق پذیر نیستند فعلا نمی تونم این پیشنهاد رو بپذیرم مگراینکه به کانون وبلاگ نویسان مذهبی بیای و اونجا مناظره کنیم . در کانون وبلاگنویسان مذهبی پیرامون هر موضوعی که تمایل داشته باشید بنده و سایر دوستان پاسخگو خواهیم بود.

در ضمن جناب بهایی !!! لطفا از حقوق بشر برای من یه نفر نگو که کسانی که منو بشناسن از این موضوع خندشون می گیره اگه دوست داشتی راجع به حقوق بشر بیشتر بدونی بیا به وبلاگ کانون دانشجویی هلال احمر دانشکده کشاورزی ورامین اونجا مطالبی رو درمورد حقوق بشر نوشتم.(بازم سوال داشتی بپرس جواب می دم!)

پ.ن : از اونجایی که من عضوی از کانون هلال احمر هستم و هیچگاه اعضای کانون رهپویان نتونستن من رو به عنوان عضوی از این کانون ببینن از من خواستن به بهانه ی ایستادن روی پای خودشون وبلاگی که با زحماتی که هیچ وقت ارزشش رو ندونستن ساختم، رها کنم .

بنده هم اطاعت امر می کنم چون مشغله زیادی هم دارم شاید دیگه هیچ وقت این وبلاگ به روز نشه و در وبلاگ دیگری شاهد حضور اعضای این کانون باشیم.

مهدوی باشید و سبز

حرفهای دلتنگی ...

rahpouyan-monji — Fri, 24 Jul 2009 14:06:42 GMT

بسم رب المهدی (عج)

صبرم از جام وجود لبريز گشته

مولاي من! سال هاست كه كاسه هاي صبرمان لبريز شده است و آتشفشان دل مان فعال. سحاب چشم مان جز خون نمي بارد و در دشت دل مان جز خار غم نمي رويد. امواج خون در درياي ديده مان مي غرد و ساحل پلك مان را مي فرسايد. لب هاي مان از فرط عطش ترك خورده اند و گوش هاي مان از كثرت ناله ها كر شده اند. زبان هايمان از شدت ترس لكنت گرفته اند و صداهاي مان در حنجره ها خفه شده اند.

اما مولاي من! هنوز هم در دل شب هاي تاريك يأس، در قعر درياي هولناك خون، بر فراز آسمان دودآلود زمانه، از درون ظلمتكده دنيا، از گوشه هاي نمين سياه چال هاي ظلم، از زير آوارهاي فقر، از كنار چشمه سارهاي مادي، از ميان انسان هاي بي دين... عده اي تو را مي طلبند و ذكر نام تو را زمزمه مي كنند. يعني كه اي يوسف اسلام، بيا كه چشمان يعقوب جهان كور شده است.

يابن ياسين! در سيناي عشق تو سينه ها چاك كرده و تن ها صف به صف آراسته ايم تا شاهدان نخستين قدوم مبارك تو باشيم. آري! سال هاست كه در پي يافتن وجود نازنينت خانه به دوشيم. آوارگي گرچه سنت ديرين عشق است كه عاشق را چاره اي جز استمرار و احياءاش نيست، اما اي نازنين معشوق! هيچ شنيده اي كه معشوقي عاشقش را در دار هجران رها كند و در آتش خيال وصلش بسوزاند؟ هيچ شنيده اي كه عاشقي به جرم عشق، در دادگاه معشوقش محاكمه گردد؟! هيچ شنيده اي كه فرقت عاشق و معشوقي قرن ها به طول انجامد؟ پس اي مولاي من! «الي متي احار فيك»؟

مولاي من! بيا كه ديگر صبرم از جام وجود لبريز گشته و مرا بيش از اين توان نيست كه بتوانم اشك فراقت را در چاه چشمم به اسارت كشم. بيا كه گل هاي بوستان حيات ابناي آدم عليه السلام دستخوش شبيخون طوفان هاي خزان شده است. بيا كه همسنگران خداجو و عاشق پيشه ام يك يك شهيد ظلمت زمانه گشته اند. بيا و به انتظار پايان بخش و با حضورت به تار و پود خشكيده جان هامان طراوت و سرور را ارزاني دار.

مولاي من! دوست داشتم در فراسوي مرز حيات، توسن انديشه را به جولان در آورم، تو را معني كنم، غزلي همسان زيبايي هايت بسرايم و مثنوي مدحت را به لوح قلبم حك كنم و يا عظمت شأنت را در شاهنامه پهلوانان وادي نور بگنجانم. اما چه كنم كه در اين مهم، زبان قاصر است و الكن، و قلم، شكسته است و بي جوهر. ما انسان هاي هبوط كرده عصر مدرنيته كه از تابش انوار خورشيد وجودت محروميم و در حريم كويت نامحرم، در اين فرقت طاقت فرسا چه مي توانيم بگوييم جز اينكه: «اللهم انا نشكوا اليك فقد نبينا - صلواتك عليه و آله - و غيبه ولينا و كثره عدونا و قله عددنا و شده الفتن بنا و تظاهر الزمان علينا».

مهدوی باشید و سبز

عقاید و احکام بهاییت

rahpouyan-monji — Mon, 16 Feb 2009 03:31:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

عقايد بهائيت:
بيشتر عقايد بهائيت در محور بهاء الله است كه در اينجا به چند نمونه اشاره مي كنيم:
1. شناخت: اولين چيزي كه بر بندگان واجب شده است شناخت محل تابش وحي و طلوع امرالله است، يعني معرفت به ميرزا حسينعلي بهاء الله كه در اثر اين شناخت اعمال قبول مي شود.
2. بهاء الله همان خداست و پس از او شوقي افندي خدا شد.
3. بهاء مژده انبياء گذشته و باب است، يعني سيد علي محمد شيرازي باب فقط مژده رسان بهاء الله بود و با آمدن او قيامت نزديك مي شود.
4. اسماء، صفات و افعالي كه براي خداوند تبارك و تعالي ذكر مي شود رموزي است براي اشخاصي كه آنها مظهر الله هستند(يعني خدا در آنها ظهور كرده است) و گرنه خداوند، اسماء و صفات و افعال ندارد.
5. بهاء الله، احد و واحد است و شريكي در ملك براي او نيست، چرا كه خداوند در او ظهور كرده است و اين ظهور براي شناخت بيشتر خداوند است كه در حجاب غيب از نظرها پوشيده است.
6. بهائيت از همه اديان گذشته بهتر است، چرا كه خداوند در بهاء الله ظهور كرده است و اديان ديگر با ظهور بهاء تمام مي شوند و به مرحله كمال مي رسند.
7. دين اسلام تا آمدن بهاء الله معتبر بود و قرآن كريم هيچ گونه اعجازي ندارد و توسط باب نسخ شده است.
8. بهاء الله يك معجزه است، زيرا بدون اينكه به مدرسه برود توانسته الواح مقدس فارسي و عربي را املاء نمايد.
9. شريعت بهائي فقط پس از هزار سال قابل تغيير است يعني خداوند تبارك و تعالي مي تواند بعد از هزار سال در شخص ديگري ظهور كند و دين بهائيت را نسخ كند، همچنانكه با ظهور خود در بهاء، دين اسلام را نسخ كرد. (۴)
احكام:
بهائيت براي خود احكامي را هم به گمان خويش نازل شده، دارند كه به چند نمونه مهم اشاره مي كنيم:
1. نماز: صبح و ظهر و شام 9 ركعت به صورت فرادي نماز مي خوانند و قبله شان شهر عكا است كه قبر ميرزا حسينعلي بهاء (خدايشان) در آنجاست. در بهائيت نماز آيات نسخ شده و كسي كه آب ندارد به جاي وضو ، پنج بار مي گويد: بسم الله الاطهر الاطهر.
2. روزه: بهائيت مي گويند هر سال 19 ماه دارد و هر ماه نوزده روز پس روزه 19 روز در آخرين ماه سال واجب است كه عيد نوروز عيد فطرشان مي شود.
3. حج: زيارت محل تولد باب در شيراز و خانه حسينعلي ميرزا در بغداد در همه ايام به جاي زيارت كعبه قرار داده شده است.
4. ازدواج: بيش از يك زن جايز نيست، ازدواج با زن پدر حرام ولي با بقيه محارم مانند مادر، خواهر و .... حلال است.
5. طهارت: همه اشياء روي دنيا پاك است مانند: بول، غائط، مني، سگ و ... و اين موهبت بهاء به بندگان اوست.
6. مراكز اجتماع: «حظيرة القدس» در عشق آباد و «مشرق الاذكار» در نزديك شيكاگوي آمريكا از مراكثر اجتماع بهائيت به شمار مي آيند.
7. تربيت اولاد: درس و ياد دادن احكام به فرزند بر عهده پدر است و اگر فقير باشد هزينه آن از بيت العدل داده مي شود.
8. يك سوم از ديه كسي كه كشته شده است حق بيت العدل بهائيت است نه صاحب دم.
9. زنا: حد زنا در مرحله اول 9 مثقال طلا و در مرحله بعد 18 مثقال به بيت العدل ريخته مي شود.
10. مهماني: هر ماه يكبار مهماني بر همه واجب است هر چند با دادن آب خالي.
11. بهداشت: هر هفته يك بار غسل و ناخن گرفتن واجب است.
12. عيد: هر سال دو عيد هست: كه عبارت اند از روز بعثت باب(ادعاي بابيت) و روز ولادت ميرزا حسينعلي بهاء.
13. دفن اموات: مرده ها بايد در بلور، سنگهاي قيمتي و چوب هاي محكم و لطيف و با انگشتر نقش دار به اسم بهاء، دفن شوند.
14. آداب و معاشرت: با اديان ديگر با محبت و مسالمت رفتار شود تا بوي خوش رحمان(بهاء الله) را بيابند.
15. ارث: سهم دختر و پسر مساوي است همچنان كه بلوغ هر دو در 15 سالگي است.
16. اسباب منزل: هر نوزده سال يك بار، بايد اثاثيه منزل تغيير يابد. (۲)
با توجه به حمايت هاي علني استكبار و ادعاهاي بي منطق بهائيت بايد بگوئيم بهائيت دين نيست بلكه نقشة استعماري است براي ضربه زدن به امت اسلامي و غلبه بر كشورهاي اسلامي. زيرا اگر مردم اين مكتب را بپذيرند ديگر مبارزه با ظلم، جهاد، امر به معروف و نهي از منكر مفهوم خودش را از دست مي دهد و بايد اشياي قيمتي را به حساب بهائيت در بيت العدل كه به جاي بيت المال رايج در دين اسلام است بريزند تا استكبار با خيال راحت بر كشورهاي بزرگ اسلامي تسلط يابد و هيچ رقيبي هم نداشته باشد.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. انشعاب در بهائيت پس از مرگ شوقي رباني، اسماعيل رائين.
2. بهائيت در ايران، تهران، زاهد زاهداني.

۱) مقارنة الاديان(اليهوديه)، ص 331، ورك: تاريخ جامع بهائيت، ص 345.
۲) فرق و مذاهب كلامي، ص 343.
رك: تاريخ جامع بهائيت، ص 345.

مهدوی باشید و سبز

آيا روحانيون فرقه‌هاي بابيت و بهائيت را به وجود آورده‌اند؟

rahpouyan-monji — Fri, 05 Dec 2008 03:28:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

قبل از هر چيز بيان اين مطلب لازم است كه در طول تاريخ اسلام هميشه كساني بوده‌اند كه از دين به عنوان ابزاري براي رسيدن به مطامع و اغراض خود استفاده مي‌كرده‌اند.
قشر روحانيت نيز از اين مسئله مستثني نبوده و نيست چرا كه در طول تاريخ حيات روحانيت، هميشه كساني بوده ‌اند كه از لباس روحانيت سوء استفاده مي‌كرده‌اند و آن را وسيله‌اي براي رسيدن به خواستهاي نامشروع خود قرار مي‌دادند.
در اين ميان دشمنان اسلام نيز نه تنها بيكار نبودند، بلكه چه بسيارمواردي وجود دارد كه از اين افراد خواسته يا ناخواسته به نفع خود سوء استفاده مي‌كردند و از آنها به عنوان وسيله‌اي براي ضربه زدن به اسلام و تشيع و روحانيت استفاده مي‌كردند.
يكي از اين افراد علي محمد شيرازي معروف به باب مي‌باشد كه با سوء استفاده از مقام و جايگاه رفيع اجتماعي روحانيت در ميان مردم آن زمان، براي خودش مقام و موقعيتي دست و پا كرد و با تأسيس فرقه بابيه عده‌اي را به طرف خود جذب كرد.
البته لازم به ذكر است كه علي محمد باب بازيچه‌اي بيش نبود،‌چرا كه صحنه‌گردان اصلي اين ميدان شخصي به نام ميرزا حسينعلي نوري بود.(۱)
و امّا ميرزا حسنعلي كه بود؟
حسينعلي در دوّم محرم 1233 هجري قمري در تهران به دنيا آمد. پدرش ميرزا عباس نوري معروف به ميرزا بزرگ از منشيان و مستوفيان زمان محمدشاه قاجار بود. خاندان ميرزا بزرگ به خوشنويسي و خوبي انشاء مشهور بودند. ميرزا حسينعلي در كودكي نزد پدر و بستگان و معلمان خصوصي، به فراگيري علوم و فنون مقدماتي پرداخت و بدين سبب از رفتن به مدرسه بي‌نياز بود. در ايام جواني نيز چون هيچ اشتغالي نداشت، همه اوقاتش صرف گردش و تفريح يا مطالعه و تقرير و يا حضور در مجالس عارفان و حكيمان و محافل شاعران و اديبان مي‌كرد و از اين راه معلوماتي پراكنده و فراوان آموخت.(۲)
او در جنبشهاي بابيه، ازليه و بهائيه نقش بسيار بارزي داشت. در اوان ادعاي باب، ميرزا حسينعلي نوري به وي گرويد و كم‌كم بازيگر بسياري از وقايع آن دوره شد.(۳)
پس از اعدام سيد باب بهاء الله داستان وصايت ميرزا يحيي را بر سر زبانها انداخت و برادر جوانش را سپر بلاي خود نمود تا از آسيب معاندين در امان بماند.(۴)
اين بود خلاصه‌اي از زندگينامة بنيان‌گذاران بابيه و بهائيه، و امّا اين دو فرقه را روحانيان به وجود نياوردند، چرا كه:
اولاً اگر يك يا چند نفر از قشر يا گروهي خطايي مرتكب شدند، نمي‌توان اشتباه آنها را به تمام افراد آن مجموعه نسبت داد. به عنوان مثال اگر پزشكي مرتكب خلافي شد، نمي‌گويند پزشكان فلان خلاف را كردند بلكه مي‌گويند فلان پزشك آن خلاف را انجام داده، فلذا صحيح نيست كه بگوييم روحانيون، بابيه و بهائيه را تأسيس كرده‌اند چرا كه مؤسس هر كدام از فرقه‌ها يك نفر بوده است.
ثانياً در آن زمان يعني در حدود 180 سال قبل (1240 قمري) اگر نگاهي به نظام آموزشي آن دوره بنمائيم خواهيم ديد كه دانشگاه و مراكز آموزشي گوناگوني مانند اين زمان وجود نداشته است كه افراد براي تحصيل به آنها مراجعه كنند. و هر كس كه مي‌خواسته با سواد شود و درس بخواند به مكتب مي‌رفته و در مكتب هم بعد از يادگرفتن خواندن و نوشتن به فراگيري قرائت قرآن و برخي مسائل و احكام ديني مي‌پرداخته‌اند. و نمي توان به كساني كه در اين سطح علمي قرار دارند عنوان روحاني را اطلاق نمود. رهبران با بيت و بهائيت در سطوح عالي علوم ديني تحصيلاتي نداشته اند و به اين علت از حوزه روحانيت و روحاني خارج مي باشند.
ثالثاً برخي از بابيه ادعا مي‌كردند كه سيد علي محمد باب داراي علم لدني بوده، حسينعلي نوري نيز چنين ادعايي داشته است.(۵) حال گذشته از باطل بودن اين ادعاها، روشن است كه خود آنها هم قبول داشته‌اند كه اشخاص بي‌سوادي بوده‌اند، فلذا براي توجيه عدم تحصيل و ناتواني علمي خود ادعا مي‌كردند كه علم لدّني دارند. مطلب ديگري كه از اين ادعاي آنها مي‌توان فهميد اين است كه آنها در حوزه نيز درس نخوانده‌اند و داخل در قشر روحاني نيستند و الا ادعاي علم لدني نمي‌كردند.
رابعاً از همه اينها كه بگذريم مداركي در دست است كه ارتباط سيد علي محمد شيرازي و حسينعلي نوري را با سفارت روسيه و بعدها حسينعلي نوري را با سفارت انگليس به اثبات مي‌رساند كه براي آگاهي از آن مدارك مي‌توان به كتاب بهائيت در ايران نوشته سيد سعيد زاهد زاهداني صفحات 131 تا 146 مراجعه كرد. به علاوه آن چه ادعاي وابستگي اين جنبش از زمان سيد محمدعلي باب به بيگانگان را تقويت مي‌كند، اين است كه او پس از طرح ادعاهايش در شيراز و انجام مناظره با علماي وقت و طرد وي از جانب روحانيت، تحت حمايت حاكم گرجي الاصل اصفهان قرار گرفت. و بر اثر پذيرايي بسيار سخاوتمندانه آن حاكم بر شدت ادعاهايش افزود.(۶)
خامساً علي محمد باب در تحصيلات مقدماتي در مكتب به تحصيل اصول زبان فارسي پرداخته است(۷) و در كربلا هم كه در درس سيد كاظم رشتي حاضر مي‌شد، سيد كاظم به شرح زيارت جامعه و شرح عرشيه(۸)مشغول بود. فلذا نمي‌توان ادعا كردكه او دروس حوزه را خوانده و حوزوي بوده است، چرا كه اصلاً مانند طلبه‌اي كه در حوزه شروع به خواندن صرف و نحو و... مي‌كند درس نخوانده، بلكه به علل ديگري در كلاس سيد كاظم حاضر مي‌شده است.
حسينعلي نوري نيز از رفتن به مكتب بي‌نياز بود، چرا كه تحصيلات مقدماتي را نزد پدر و معلم خصوصي در منزل گذراند. و در ايام جواني نيز هيچ اشتغالي نداشت و در مجالس عارفان و شاعران و اديبان حاضر مي‌شده است.(۹)
سادساً، برخي حكم بر ديوانه بودن علي محمد باب كرده‌اند، از جمله، ميرزا قلي خان هدايت در اين مورد نظرش را چنين بيان مي‌كند: «اثرات سوء حرارت شمس، رطوبت دماغش را به كلي زائل كرده بود».(۱۰)
و نيز برخي خاورشناسان گفته‌اند: تأثير آفتاب سوزان و فعاليت دائمي وي، اثر عميقي در آشفتگي خاطرش داشته بعلاوه تماس وي با اروپائيان در آن مكان، انحرافاتي در طرز فكر وي به وجود آورده و عامل ديگري در تغيير روحيات وي به شمار مي‌رفت.(۱۱)
از اين مطلب دو چيز ثابت مي‌شود يكي آن كه علي محمد اختلال رواني يا به عبارت بهتر مشكل رواني داشته. دوّم آن كه با بيگانگان از همان آغاز در ارتباط بوده است.
بسياري از روحانيان آن زمان حكم به ارتداد علي محمد كرده‌ بودند از جمله آنها روحانيان تبريز است.(۱۲)
حسينعلي در كتاب ايقان درباره عدم اقبال روحانيان بزرگ نسبت به باب مي‌گويد: چنانچه در اين عهد احدي از علماي مشهور كه زمام ناس در قبضه حكم ايشان بود، ‌اقبال نجستند، بلكه به تمام بغض و انكار در دفع كوشيدند.»
پس بنابر گفته خود حسينعلي نوري نه تنها روحانيان حوزه و بزرگان حوزه به علي محمد باب نگرويدند بلكه با تمام توان و نيرو به مقابله با او برخاستند و او و پيروانش را تكفير كردند. به همين دليل بابيه و بهائيه با اسلام و روحانيت به مخالفت پرداخت، چنان كه سفير روسيه به وزارت خارجه كشورش مي‌نويسد:
سند شماره 4: اين فرقه (بابيان) در دو جناح مبارزه خود را شروع كرده‌اند، بدين معني كه هم بر ضد دولت و هم بر ضد علماء قيام كرده‌اند.(۱۳) و هم چنين در سند شماره 13 مي‌نويسد: خيلي خوب است كه فرقه بابيه با علماي اسلام مخالفت و مبارزه شديد شروع كرده است.(۱۴)
از مطالبي كه بيان شد مي‌توان نتيجه گرفت كه روحانيان بنيان‌گذار فرقه‌هاي بابي و بهايي نبوده‌اند بلكه موسسين اين فرقه‌ها روحاني نماياني بودند كه از لباس روحانيت براي رسيدن به مقام و منزلت سوء استفاده كرده‌آند و از سوي ديگر اولين مخالفان اين دو فرقه ضاله، روحاني‌ها بودند كه به شدت در مقابل اين فرقه‌هاي ضاله ايستاده و شهداي متعددي تقديم كردند كه شاخص‌ترين اين شهداء شهيد آيت الله محمدتقي برغاني بود و الان نيز روحانيت در مقابل تبليغات گسترده اين فرقه‌ها ايستاده و با آن به مبارزه مي‌پردازد.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. فرهنگ فرق اسلامي، دكتر محمد جواد مشكور.
2. تاريخ جامع بهائيت، بهرام افراسيابي.
3. شيخيگري، بابيگري، بهائيگري، مدرسي چهاردهي.
--------------------------------------------------------------------------------
۱) زاهداني، سيد سعيد زاهد، بهائيت در ايران، مركز اسناد انقلاب اسلامي، چاپ ششم، ص 143 ـ 145،.
۲) بهائيت در ايران، ص 143-144.
۳) همان، ص 145.
۴) همان، ص 145.
۵) افراسيابي، بهرام، تاريخ جامع بهائيت، تهران، انتشارات سخن، پنجم، 1374، ص 71.
۶) بهائيت در ايران، ص 150-160.
۷) تاريخ جامع بهائيت، ص 71.
۸) همان، ص 82.
۹) بهائيت در ايران، ص 143 و 144.
۱۰) تاريخ جامع بهائيت، ص 79.
۱۱) همان، ص 77.
۱۲) همان، ص 173.
۱۳) همان، ص 344.
۱۴) همان، ص 349.

مهدوی باشید و سبز

آيا واقعاً باب و بهاء ادعاي بابيت، نيابت، مهدويت، نبوت، الوهيت، ربوبيت نموده اند؟

rahpouyan-monji — Fri, 21 Nov 2008 04:16:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

آيا واقعاً باب و بهاء ادعاي بابيت، نيابت، مهدويت، نبوت، الوهيت، ربوبيت نموده اند و آيا اين ادعا ها خود دليلي بر بطلان اين فرقه نمي تواند باشد؟

مؤسسان فرقة بهائيت(باب و بهاء) در طول عمر خود ادعاهاي متعددي داشتند كه به صورت ذيل به آنها اشاره مي شود.
الف: ادعاهاي علي محمد باب:
1. ادعاي بندگي: تا سن 25 سالگي خود را بنده خدا و پيرو دين مقدس مي دانست و بارها به وحدانيت خداوند و نبوت پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ و امامت امامان معصوم ـ عليهم السّلام ـ شهادت داده است، چنانچه در تفسير سورة يوسف مي گويد:«خداوند آسمانها و زمين را خلق كرد و از طرف اوست حجت قائم منتظر و او حق است و من بنده اي از بندگان او هستم.(۱) كه چند مورد در اين كتاب به اسم شريف امام زمان ـ عليه السّلام ـ و اسامي طيبين آن حضرت تصريح كرده است. و در احسن القصص سورة 58 مي گويد: (اي بقية الله همه وجودم را فداي تو كردم و راضي شدم كه در راه تو به من فحش و ناسزا گويند.)(۲)
2. ادعاي بابيت: وي در سال 1260 ق در سن 25 سالگي ادعاي بابيت كرد. كه در كتاب احسن القصص سورة ملك مي گويد: «خداوند تقدير كرد كه اين كتاب در تفسير احسن القصص از ناحيه محمد(امام زمان ـ عليه السّلام ـ ) فرزند حسن فرزند محمد .... فرزند علي بن ابيطالب ـ عليه السّلام ـ بيرون آمد بدست بنده اي(علي محمد) تا حجت خدا از طرف(ذكر) به جهانيان ابلاغ گردد.»(۳)
3. ادعاي مهدويت: مدت كمي كه از زمان ادعاي بابيت مي گذشت، در همان زمان با دائي خود به مكه رفت و در آنجا ادعاي مهدويت كرد چنانچه صاحب كواكب الدريه در صفحة 79 مي نويسد: «باب در كنار كعبه ادعاي خود را اظهار كرد و گفت: اي مردم من همان قائم و امام زمانم كه در انتظار او هستيد.»(۴)
4. ادعاي نبوت: سيد علي محمد باب بعد از ادعاي مهدويت به اين امر قانع نشده فراتر رفته و بعد ادعاي نبوت كرد، بطوري كه به مفتي بغداد سيد محمد آلوسي مي نويسد:«بتحقيق مبعوث كرد مرا خداوند آنطوري كه محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ را مبعوث كرد.(۵)
5. ادعاي خدائي: آخرين ادعايي كه باب كرد ادعاي خدائي است. در نامه اي كه به صبح ازل مي نويسد در آنجا اين ادعا را آشكار كرده است: (اين نامه اي است از خداي زنده و برپا دارندة جهان(باب) به سوي خداي زنده و برپا دارندة جهان (صبح ازل.)(۶) و در كتاب (بيان فارس) باب اوّل، واحد اوّل مي گويد: (من خدا هستم، جزء من خدائي نيست و من پروردگار همة پديده ها مي باشم.)(۷) اينها خلاصه اي از پنج ادعاي باب مي باشد.
ب: ادعاهاي بهاء:
1. بندگي: او قبل از آنكه ادعاي (من يظهر اللهي) كند بارها خود را بنده خدا معرفي كرده است. در كتاب مبين صفحة 96 مي گويد: (اي پروردگار من اين نامه اي است كه مي خواهم براي سلطان(ناصرالدين شاه) بفرستم و تو مي داني كه منظوري ندارم از اين نامه مگر آشكار ساختن عدالت تو و از براي بندگان تو.)(۸)
2. ادعاي من يظهره اللهي: بعد از اينكه خود را جانشين باب معرفي كرد. مدتي نگذشت كه ادعاي مهدويت كرد و گفت: (من آن كسم كه هزار سال انتظار مرا مي كشيديد.)(۹)
3. ادعاي رجعت: در كتاب مبين ص 46 خطاب به پاپ مي گويد: (اي پاپ پرده هاي غفلت را بدر كه رب الارباب(مسيح) خود بهاء است.)(۱۰)
4. ادعاي نبوت و رسالت: در كتاب اقتدار صفحة 212 به پيامبري خود اشاره كرده است: «اي خداي من آنان را دعوت نكرده ام جزء چيزي كه تو مبعوثم نموده اي و اگر گفتم بياييد به سوي من نظري نداشته جز چيزي كه تو به او ظاهر ساخته اي و مبعوث كرده اي.(۱۱)»
5. ادعاي خدائي: آخرين ادعاي كه اظهار كرد اينكه خود را خدا خواند: در كتاب بديع صفحة 154 و در كتاب مبين صفحة 286 بارها اين ادعا را علني اعلان كرده است: مثلاً مي گويد: «بدرستي كه من الله هستم و نيست الهي غير از من، چنانچه نقطة اولي(باب) قبل از من گفته است» و در جاي ديگر مي گويد: «من پروردگار همه چيز هستم».(۱۲) اينها نمونه اي از ادعاهاي پنجگانة جناب بهاء الله است كه در مدت 77 سال اظهار كرده است. اگر پيروان اينها و يا هر كس ديگر، كمترين دقتي كرده باشند علم پيدا خواهند كرد كه اينها در طول عمر خود، هر ادعائي كه كرده اند، يا ادعاي بعدي آنان مورد نقض قرار گرفته است و اين تناقض گويي(باب و بهاء) طوري آشكار است كه تعجب هر انساني را برمي انگيزد. پس اگر هيچ دليل و برهاني هم در رد ادعاهاي اينها اقامه نشود. خود اظهارات اينها خط بطلاني بر ادعاهاي شان مي كشد. زيرا يك نفر نمي تواند هم بنده خدا باشد هم خود خدا يا هم واسطه و باب امام زمان باشد و هم خود امام زمان يا هم پيامبر مبعوث باشد و هم خدا.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. اصول دوازده گانة بهائيت، علي نصيري.
2. تاريخ اديان و مذاهب جهان، عبدالله، مبلغي آباداني .
3. بهاييگري، احمد كسروي.
4. بهائيت دين نيست، ابوتراب، هدائي.
5 . تاريخ جامعيت بهائيت، بهرام، افراسيابي.

۱) دكتر، ج، م، ت، محاكمه، ناشر بي نا، ت 1344 ش، ص 36.
۲) محمدي اشتهاردي، محمد، ارمغان استعمار، ناشر نسل جوان، چ اول ت 1379 ق، قم، ص 64.
۳)همان، ص 30.
۴) فضائي، يوسف، بابيگري و بهائيگري، ناشر مؤسسة مطبوعاتي غربي، چاپ تهران، بي تا، ص 92.
۵) شاهرودي، احمد، راهنماي دين، ناشر چاپخانه حيدري، ت 1343 ش، ص 173.
۶) ارمغان استعمار، ص 166.
۷) همان، ص 167.
۸) مرتضوي، محمد مهدي، امشي بحشرات بهائي، ناشر؛ چاپخانه اسلامي، ت 1340 ش، ص 58 ـ 57،.
۹) اعتضاد السلطنه، فتنة باب، توضيحات عبدالحسين قوائي، ناشر: بابك، ت 1332 ش، تهران، ص 28،.
۱۰) ارمغان استعمار، ص 173.
۱۱) همان، ص 175.
۱۲) محاكمه، ص 72، و امشي بحشرات بهائي، ص 22.

مهدوی باشید و سبز

نمایشگاه معبر سبز

rahpouyan-monji — Fri, 07 Nov 2008 02:57:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

سلام .

نمایشگاه معبر سبز فعالیتی است که توسط اعضای کانون دانشجویی رهپویان منجی و با همکاری اعضای فعال کانون هلال احمر دانشکده کشاورزی ورامین روز دوشنبه ۲۰/۸/۸۷ در دانشکده ی کشاورزی ورامین افتتاح میگردد.

این نمایشگاه یادواره ای برای احیای نام شهدا است و قبل از افتتاح آن همایشی با همین عنوان در سالن آمفی تئاتر دانشکده کشاورزی ورامین برگزار می گردد.

بازدید از نمایشگاه برای عموم آزاد است و تا مدت سه روز ادامه دارد.

آدرس محل برگزاری: ورامین ، میدان رازی(چوب بری) خیابان دانشگاه ، دانشکده کشاورزی ورامین

تلفن : ۴۲۲۰۷۵۰-۴۲۲۰۶۵۰

داخلی ۲۰۲

مهدوی باشید و سبز

زندگینامه سران و رهبران بهاییت از اول تا عصر حاضر به طور مختصر

rahpouyan-monji — Fri, 31 Oct 2008 02:58:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

بهائيت فرقه اي است كه با استفاده از حمايت هاي دشمنان اسلام و براي ضربه زدن به وحدت اسلامي به خصوص شيعيان بوجود آمد كه در نهايت با ادعاي خدائي سران آنها و به خيال خودشان بعد از نسخ قرآن و اسلام، باعث درگيري بين مردم ايران شدند و چند نفر به عنوان رهبر اين فرقه استعماري فعاليت كرده و سپس اداره امور اين فرقه به صورت نُه نفري و به مركزيت اسرائيل تا به امروز ادامه دارد:
1. ميرزا حسينعلي نوري ملقب به بهاء الله: اولين رهبر بهائيت، حسينعلي نوري است كه در سال 1233 قمري در دهكده اي از توابع نور مازندران به دنيا آمد. پس از جريان علي محمد باب و كشته شدنش، يحيي ملقب به صبح ازل، برادر حسينعلي، جانشين باب شد. و بعد از سوء قصد بابيان به ناصر الدين شاه، به بغداد تبعيد شد. در آنجا حسينعلي ادعا كرد كه جانشيني يحيي براي حفظ جان او از گزند دشمنان بود و جانشين اصلي باب و من يظهره الله(كسي كه خدا آن را آشكار خواهد كرد) اوست و اين باعث اختلاف بين دو برادر شد، دولت تركيه آنها را به استانبول برد، ولي در اثر تشديد اختلافات، يحيي صبح ازل به قبرس و حسينعلي بهاء به سرزمين فلسطين و شهر عكا فرستاده شد و در اثر حمايت انگليس از بهاء الله، فرقه او پيشرفت كرد و براي همين به فرقه بهائيت مشهور گشتند. بهاء الله كتابهايي را به خيال خودش براي هدايت جامعه نازل كرد و خود را خدا خواند، از جمله كتاب: الواح، اقدس، الايقان و... و سرانجام در 1309 يا 1310 قمري در عكا مرد و قبرش قبله بهائيان به جاي كعبه قرار گرفت.(۱)
2. عباس افندي فرزند بزرگ حسينعلي ملقب به عبدالبهاء: عبدالبها در 1844 م در تهران به دنيا آمد و پس از مرگ پدرش برادرانش را جمع كرد و وصيت پدر را خواند:«همانا غُصن اكبر(محمد علي پسر ديگر بهاء الله) را بعد از غصن اعظم(عبدالبهاء) برگزيديم.» اين موضوع را همه بهائيان پذيرفتند، ولي پس از مدتي بين دو برادر دشمني ايجاد شد و عبدالبها، برادرش را بركنار كرد و نوه دختري بهاء الله را جانشين خود اعلام كرد و به خاطر مناسب نبودن ايران براي تبليغ، در سال 1911 م به اروپا رفت و به جاي روسيه، با انگليس و آمريكا رابطه برقرار كرد و در جريان جنگ جهاني اول به خاطر خوش خدمتي به انگليس با دادن آذوقه به ارتش انگليس در فلسطين كه منجر به پيروزي انگليس و سقوط فلسطين شد، نشان خدمتگزاري نايب هود و لقب سِر(Sir) را از دولت انگليس دريافت كرد و سرانجام در 1921 م درگذشت و در شهر حيفا در باغي كه مركز جهاني محفل روحاني بهائيان است دفن شد.(۲)
3. شوقي افندي فرزند خانم ضيائيه دختر حسينعلي بهاء الله ملقب به شوقي رباني:
شوقي در 1897 م به دنيا آمد و در اروپا و آمريكا بزرگ شد و همسري به نام«ماكسول» كه بعدها به«روحيه ماكسول» مشهور گشت، اختيار كرد(اين زن كانادايي و به گفته برخي آمريكايي است) شوقي با وصيت عبدالبها به رهبري بهائيت رسيد و خودش را ولي امر الله و رباني ناميد ولي از آنجا كه فرزند نداشت، براي اداره امور بهائيت، تشكيلات بيت العدل اعظم را وعده داد و پس از 29 سال از رهبريش، اعضاي 9 نفره ي بيت العدل اعظم را با لقب ايادي امر الله به مركزيت اسرائيل انتخاب نمود كه«چارلز ميسن ريمي» رئيس و همسرش«روحيه ماكسول» رابط بين او و ايادي و«املياكالز» نايب رئيس بيت العدل شدند، البته بعدها افرادي را اضافه كرد تا 27 نفر شدند. و از طرفي نقشه ده ساله را پايه ريزي كرد كه بايد توسط«ميسن ريمي» و با همكاري چهارمين رهبر اجرا مي گرديد. شوقي رباني سرانجام در 1957 ميلادي در انگليس مرد و جسدش به عكا انتقال داده شد.(۳)
4. ايادي امرالله«چارلز ميسن ريمي» ملقب به عزيز الله ثاني و ولي امر ثاني:
ميسن ريمي فرزند يكي از روحانيون كليساي مسيحي اسقفي است كه در سال 1253 شمسي در آمريكا متولد شد و يكي از مقربان شوقي افندي بود و رفتارها وآداب اروپائي را به شوقي ياد مي داد. پس از اينكه شوقي به رهبري رسيد، او را رئيس بيت العدل كرد، اما وقتي شوقي مرد، اعضاي 27 نفره ايادي بيت العدل جانشين تعيين نكردند، به دليل اينكه شوقي فرزند نداشت و با مرگش ولايت را تمام شده اعلام كردند! اما«ميسن ريمي» خود را جانشين و چهارمين رهبر بهائي اعلام كرد و سپس پا را فراتر نهاده خود را پيامبر دانست و بهائياني از فرانسه، بعضي شهرهاي اروپا و آمريكا از او پيروي كردند و لقب«ولي عزيز الله» و«ولي امر ثاني» را به او دادند، اما ايادي بيت العدل او را قبول نكردند و از جامعه بهائيت راندند، اينجا بود كه انشعابي ديگر در بهائيت بوجود آمد و«ميسن ريمي» خود تشكيلات جداگانه اي در سال 1963 ترتيب داد و خود را چوپان بهائيان دانست، ولي پيروان انگليسي بهائيت به رهبري«ماكسول» او را از جامعه بهائيت طرد كردند(يعني هر كس را بيت العدل طرد كند ديگر بهائي نيست و حق دخالت در امور بهائي را ندارد.)(۴)

5. ماكسول همسر شوقي رباني ملقب به روحيّه: ماكسول با حمايت انگليس،«ميسن ريمي» را طرد كرد و جانشين او را قبول نكرد و تهديدهاي شديد اللحن«ريمي» كه به كسي اجازه دخالت در امور بهائيت نمي داد و خود را جانشين شوقي مي دانست نه تنها مشكلي را حل نكرد، بلكه بر وسعت اختلافات افزود و«ماكسول» بيت العدل اعظم را منحل كرد و هر كس را هم كه اعتراضي مي كرد از جامعه بهائيت راند و براي پايان دادن به اختلافات، وصيت شوقي را نقض كرد و خود را«حرم امة البهاء» ناميد كه پيروان او، او را پنجمين پيشواي بهائيت و اداره كننده فرقه بهائيت مي دانند(اينكه چرا او را پنجمين مي دانند در حالي كه او چهارم مي باشد جاي سؤال است)(۵)
6. هيئت 9 نفري: در اثر اختلافات شديد بين بهائيون و انشعاب آنها به«ميسن ريمي» و«ماكسولي» و تضعيف پايه اعتقادي مردم بهائي به حقانيت اين فرقه، 9 نفر از بين روحانيان بهائي به عنوان اداره كننده امور بهائيت انتخاب شد، چرا كه بيت العدل اعظم را«ماكسول» منحل كرده بود، اعضاي اين هيئت عبارتند از:
الف: ايراني سه نفر: 1. روح الله ميرابقهاني 2. فرماندوسانث 3. روح الله مظهر
ب: آمريكائي چهار نفر: 1. تشاتر 2. كايلين 3. ميتشل 4. روي
ج: انگليسي دو نفر: 1. سيبلي 2. هوفمان
7. اولين دوره بيت العدل اعظم در 1963 م از بين روحانيون محفل بهائيت در اسرائيل انتخاب شدند كه بعدها اين بيت العدل توسعه يافت و محكمه رسمي بهائيان نيز شد و اين اعضا عبارتند از:
1. چارلز لكارت 2. علي نخجواني 3. پوراكاولين 4. ايان سهيل 5. لطف الله حكيم
6. ديويد هوفمن 7. هيو چانس 8. ايموس گيبسون 9. هوشمند فتح اعظم
8. دومين دوره بيت العدل اعظم در سال 1972 م در شهر حيفا انتخاب شدند كه فقط«لطف الله حكيم» جاي خود را به«ديويدوهه» داد و بقيه همان 8 نفر قبلي شدند.(۶)
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. محمدي اشتهاردي، محمد؛ ارمغان استعمار.
2. افراسيابي، بهرام؛ بهائيت به روايت تاريخ.
--------------------------------------------------------------------------------
۱) مشكور، محمد جواد؛ فرهنگ فرق اسلامي، بنياد پژوهشهاي اسلامي آستان قدس رضوي، سوم، 1375 ش، مشهد، ص 90.
ر.ك: رباني گلپايگاني، علي؛ فرق و مذاهب كلامي، امير، اول، 1377ش، قم، ص 340.
۲) حسيني، طباطبائي، مصطفي؛ ماجراي باب و بهاء، روزنه، تهران، چاپ دوم، 1379 ش، ص 227.
ر.ك: رباني گلپايگاني، علي؛ فرق و مذاهب كلامي، امير، اول، 1377، قم، ص 342.
ر.ك: سراج الدين، احمد وليد؛ البهائيه و النظام العالمي الجديد، 1994 م، دمشق، مطبعه الداودي، ج 2، ص 449.
ر.ك: افراسيابي، بهرام، تاريخ، جامع بهائيت، مهرفام، دهم، 1382 ش، تهران، ص 422، ص 463 و ص 596.
۳) همان، ص 576 و ص 603.
۴) سراج الدين، احمد وليد؛ البهائيه و النظام العالمي الجديد، مطبعه الداودي، 1994 م، دمشق، ج 2، ص 488.
ر.ك: تاريخ جامع بهائيت، ص 578.
۵) همان، ص 579.
ر.ك: رائين، اسماعيل؛ انشعاب در بهائيت پس از مرگ شوقي رباني، بي جا، مؤسسه تحقيقي رائين، بي تا.
۶) تاريخ جامع بهائيت، ص 620.

مهدوی باشید و سبز

شهادت ششمین نور سرمدی تسلیت باد

rahpouyan-monji — Sat, 25 Oct 2008 07:56:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

اي پرچمدار شيعه و رئيس مذهب جعفري،

اي بلند اختر! در شب هجران تو، عالم دگرگون شده است.

اي ششمين نور سرمدي، تاريخ از كدام مصيبت تو شكوه كند،

آري تاريخ، شرمنده از حكايت غربت توست.

شهادت ششمین نور سرمدی حضرت امام صادق (ع) را به پیشگاه مقدس آقا امام زمان (ع) و شیعیان و محبین آن حضرت تسلیت عرض مینمایم.

مهدوی باشید و سبز

چرا بهائي ها علي محمد باب و حسين علي نوري را امّي معرفي مي كنند؟

rahpouyan-monji — Fri, 24 Oct 2008 06:01:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

امّي، منسوب به مادر است، به كسي گفته مي شود كه بر اصل خلقت خود بوده و خواندن و نوشتن را نيآموخته و مكتب و مدرسه اي را نديده است (۱) به قول نظامي: اين لفظ، لقب پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ است؛ زيرا آن حضرت از كسي تعليم نگرفته بود تا فضيلت استاد برايش ثابت شود. و به همين جهت يكي از نكات روشن زندگي رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ امّي بودن اوست. هيچ يك از مورّخان مسلمان يا غير مسلمان، مدعي نشده است كه آن حضرت در دوران كودكي يا جواني، چه رسد به دوران كهولت و پيري كه دورة رسالت است، نزد كسي خواندن يا نوشتن را آموخته است.(۲)
از اين رو، فرقه ضّاله بابيت و بهائيت براي بزرگ نمايي كار علي محمد باب و حسين علي نوري و پوشاندن لباس اعجاز به انحراف هاي آنها، آن دو، را امي معرفي نموده اند و تمام شواهد و قرائن تاريخي را به كلّي منكر شدند.
از بررسي نوشتجات آن دو و گزارشات تاريخي نويسندگان بابيت و بهائيت جاي شك و ترديد بر هيچ انسان صاحب خردي نمي گذارد كه آن دو پيش اساتيد متعددي حضور به هم رسانيده و به آثار گذشتگان واقف بودند.
ميرزا علي محمد باب پسر سيد محمد رضا در سال 1235 هـ . ق، اول محرم مطابق با 20 اكتبر 1819.م، در شيراز متولد گشته، و در مكتب شيخ عابد ساليان متمادي مشغول آموزش بوده است و پس از رسيدن به سنّ رشد و بلوغ به بوشهر رفته و در آنجا مشغول كسب و تجارت شده و از همان اوقات به تأليف و تصنيف پرداخته است و پاره اي از تأليفات او مربوط به توصيف اهل بيت عصمت و طهارت(صلوات الله عليهم) مي باشد. (۳) با اين حال، هواداران او اصرار دارند كه ميرزا علي محمد را درس ناخوانده معرفي كنند تا بتوانند معجزه بودن سخنان و كلمات جاري شده از زبان وي را ثابت نمايند، و همه را آيات و وحي خدا بدانند، ولي غافل از اين كه مدارك فراواني در كتب خود آنها موجود است كه دلالت بر مكتب رفتن و تحصيل علي محمد مي كنند.
ما به چند نمونه از كتاب هاي خود آنان اشاره مي كنيم:
۱) نبيل زرندي كه از بهائيان است در ص 64 تاريخ خود و نيز در ص 59«مطالع الانوار» مي نويسد: دايي باب، ايشان را براي درس خواندن نزد شيخ عابد برد، او مرد محترمي بود و از شاگردان شيخ احمد احسايي و سيد كاظم رشتي به شمار مي رفت.
و همچنين در كتاب«گنجينه حدود و احكام» نوشتة«اشراق خاوري» در ص308، و دو كتاب«حديقة اليمانية» تأليف ميرزا نبيل زاده قزويني، ص 302، كتاب«كشف الغطاء» تأليف ابوالفضل گلپايگاني در ص 56، 82، 83، كتاب«ظهور الحق» تأليف اسد الله مازندراني، ص263 و ... دربارة درس خواندن ميرزا علي محمد در دوران كودكي در مكتب شيخ محمد عابد، مطالبي نوشته شده است.
گذشته از اينها، خود ميرزا علي محمد در ص 25«بيان عربي سطر 13» به ياد دوران تحصيلش مي گويد: اي محمد آموزگارم، مرا قبل از آن كه 5 سال بر من در مكتب تو بگذرد نزن، و اگر خواستي بزني، از 5 ضربه تجاوز نكن، و بر گوشت مزن مگر اين كه بين گوشت و وسيلة زدن، پارچه اي قرار دهي، اگر چنين كردي 19 روز همسرت برايت حرام است!!(۴)
آيا اين همة قرانين و شواهد و اعتراف خود وي، و نيز گزارشات و اصله از حضورش در درس سيد كاظم رشتي دليل بر بي اساس بودن اعتقاد بهائيان نيست؟ مگر خود عباس ا فندي در جلد اول خطابات عبدالبهاء، ص 7 سطر 15 و در ص 202 تصريح نمي كند كه علم انبياء بايد لدّني باشد نه اكتسابي. پس ميرزا علي محمد باب چگونه پيامبري است كه مدّت ها درس خوانده و كسب علم نموده است؟!
امّا ميرزا حسين علي نوري، كه دو سال قبل از باب، به سال 1233 هـ . ق در تهران متولد شد.
مبلّغان و مورّخان بهائي به جز احمد يزداني در كتاب«نظر اجمالي در دريانت بهايي»، ص 14 غالباً اعتراف مي كنند كه او امّي نبوده است.
از باب نمونه مي توان به اعتراف محمد علي فيضي، در كتاب حضرت بهاءالله ص 18 اشاره نمود. او مي نويسد: از قرار معلوم نوشتن و خواندن را نزد پدر و بستگان خود آموخته است.
اسدالله مازندراني در كتاب اسرار الآثار خصوصي، ص 191 تا 193، مي نويسد: خطوط ايشان(حسين علي) و برادرانشان گواهي مي دهد كه زيبايي خطّ والد تقريباً به آنان نيز رسيد ولي در تحصيل عربي مختصر و همان اندازه عرفان هاي شيخي كه شخص نقطه(علي محمد باب) در آن بودند هم قدم نگذاشتند.
خواهر حسين علي در خلال رسالة«تنبيه النّائمين، ص 4، خطاب به پسرش حسين علي يعني عباس عبدالبهاء مي گويد: جناب ميرزا ابوي كه بدايت عمر به حدّ بلوغ رسيد به واسطة فراهم بودن اسباب و گرد آمدن اصحاب، اشتغال به درس و اهتمام به مشق داشته، آني خود را از تحصيل مقدمات، فارغ نمي گذاشته است.
پس از تحصيل مقدمات عربي و فارسي به علم حكمت و مطالب عرفان مايل گرديده كه به فوايد اين دو نايل آيند چنان كه اغلب روز و شب ايشان به معاشرت حكماي ذي شأن و مجالست عرفاء و درويشان مشغول بود.(۵)
بنابراين، آموخته هاي حسين علي علاوه بر مقدمات فارسي و عربي و بخشي از حكمت و عرفان قديم، مقداري از آموزش هاي علي محمد باب بود كه در خلال مطالعة آثار باب و مكاتباتش با وي، از او فرا گرفت و از اين مجموعه، بهايي گري را بنيان نهاد.
خلاصه كلام هر كس آثار حسين علي را بنگرد به وضوح پي مي برد كه او از آثار عرفاني گذشته اقتباس كرده است؛ چنان كه كتاب «هفت وادي» را در سليمانية عراق نگاشته از منطق الطير عطّار نيشابوري تقليد نموده است و پس از حمد و صلوات مي نويسد: مراتب سير سالكان را از مسكن خاكي به وطن الهي هفت رتبه معيّن نموده اند. و در كتاب«مائده آسماني» كه مبلغ بهايي«اشراق خاوري» از سخنان ميرزا حسين علي آن را گرد آوري كرده است، تصريح دارد: او كتاب غزوة اهل قريظه را كه منسوب به ملاّ محمد باقر مجلسي بوده مشاهده نموده و در كتاب«قتدرات»اثر ميرزا حسين علي، نويسنده از مطالعة كتاب«ناسخ التواريخ» و «تفسير قاضي بيضاوي» سخن مي گويد.(۶)
پس با وجود اين همه مستندات تاريخي از خود بهائيان و اعتراف باب و بهاء بر اين معني، جاي هيچگونه شك و ترديدي نمي ماند كه علي محمد باب مدّت ها براي آموختن، خواندن و نوشتن در حضور شيخ محمد عابد، سيد كاظم رشتي و ... مجالست كرده است.
و همچنين ميرزا حسين علي نوري از پدرش و ديگران مقدمات عربي و فارسي را آموخته و از جلسات اهل عرفان گذشته و كتب آنان همچون: ابن عربي و عطّار نيشابوري و مولوي و صدر الدين شيرازي و فيض كاشاني و ديگران بي خبر نبوده است.(۷)
پس با وجود چنين شواهد متقن، ادعاي امّي بودن آنان حكايت از جهل به پديدة معجزه، و فقدان خرد، و نهايت درجة عناد و تعصب دارد كه اين امر هيچگونه سازگاري با تعاليم بهائيان ندارد.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. علي نصري، اصول دوازده گانه بهائيت.
2. سيد سعيد زاهد زاهداني، بهائيت در ايران.
3. جواد تهراني، بهايي چه مي گويد؟
--------------------------------------------------------------------------------
۱) دهخدا، علي اكبر، لغت نامه، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، دوم، 1377 ش، ج 3، ص 3385
۲) مطهري، مرتضي، مجموعه آثار، صدرا، اول، 1370ش، ج 3، ص 205.
۳) محمدي اشتهاردي، محمد، بابي گري و بهايي گري،چاپ اول، كتاب آشنا، قم: 1379، ص 39 و محاكمه و بررسي باب و بهاء، دوم، نشر كتاب سراي سعادت، تهران، 1328 ش؛ ج 1، ص 33 ـ 34، افراسيابي بهرام، بهائيت به روايت تاريخ، اول، نشر پرستش، تهران، 1366، ص 15.
۴) محمدي اشتهاردي، محمد. بابي گري و بهايي گري، ص 41.
۵) همان، ص 62.
۶) حسيني طباطبايي، مصطفي، ماجراي باب و بهاء، روزنه، چاپ دوم، تهران، ص 133.
۷) همان، ص 132.

مهدوی باشید و سبز

رابطه بابيت با بهائيت چيست؟

rahpouyan-monji — Tue, 21 Oct 2008 05:08:18 GMT

بسم رب المهدی (عج)

براي پاسخ به سوال فوق ذكر اين مقدمه لازم است كه در طول تاريخ اسلام عوامل و اسباب مختلفي باعث ايجاد فرقه هاي مختلف شده بود، امّا با ورود استعمار غرب به كشورهاي اسلامي عامل جديد كه همان استعمار بود به جمع عوامل فرقه ساز اضافه شد. غربي ها كه براي بردن ثروت هاي ممالك اسلامي آمده بودند، با مانع بزرگ دين روبرو شدند كه مسلمانان را در صف واحد در مقابل آنان قرار مي داد. آنان ابتدا سعي كردند كه با دامن زدن به اختلافات قبلي مسلمانان اين صف واحد را در هم بشكنند و براي هر چه پر رنگ كردن اين اختلافات دست به تأسيس فرقه هاي جديد زدند. همفر يكي از جاسوسان كشور انگلستان كه ساليان متمادي در كشورهاي اسلامي به سر برده و در نهايت موفق به تأسيس فرقه وهابيت در عربستان شد، در توصيف برنامه هاي وزارت مستعمرات كشور متبوعش يكي از راه هاي تضعيف مسلمانان را گسترش اختلافات مذهبي مي داند و دامن زدن به اختلافات مذهبي را اولين برنامه اين وزارت مي شمارد. (۱)
بر همين اساس است كه در هندوستان فرقه قاديانيه و در عربستان فرقه وهابيت را تأسيس مي كنند و در ايران نيز فرقه بابيت و بهائيت را به وجود مي آورند كه موضوع بحث ما است.
فرقه بابيه گروهي هستند كه خود را از پيروان سيد علي محمد شيرازي (1236، 1266 هجري) كه در شهر شيراز خروج كرده و خود را باب مي خواند، دانسته اند و به اين نام معروف شده اند.(۲)
سيد علي محمد فرزند سيد محمدرضا بزّاز شيرازي بود كه در هفده سالگي براي تجارت به همراه عمويش به بوشهر رفت و پنج سال در آنجا ماند، سپس تجارت را رها كرده به مكّه رفت، بعد از آن در عراق اقامت گزيده در حلقه شاگردان سيد كاظم رشتي بزرگ شيخيه وارد شد و چند سال بعد از مرگ سيد كاظم رشتي ادعاي جانشيني وي را كرده، خود را باب و واسطه بين مردم و امام زمان معرفي كرد و بعد پاي ادعا را بالاتر گذاشته، خود را همان امام غايب دانست كه در طي هزار سال شيعيان انتظار ظهور او را داشتند و كتابي دارد م «بيان» كه به زعم خود آن را نسخ كننده قرآن مي پنداشت. مهم ترين عاملي كه وي را در تبليغ عقايدش و تأسيس فرقه جديد ياري مي كرد، شخصي به نام «منوچهر خان معتمد الدوله» والي و حاكم اصفهان بود كه از اهالي گرجستان و قبلاً مسيحي بود و بعدها اظهار اسلام كرده(۳) و در تشكيلات قاجار نفوذ كرده بود.
حمايت هاي منوچهر خان بر اساس دستورالعمل هايي بود كه از دولت روس مي گرفت، زيرا علي محمد باب تربيت شده جاسوسي به نام «كينياز دالگوركي» بود كه سال هاي متمادي در ايران و عراق با ظاهري مسلمان به جاسوسي پرداخته و در روند كار خود علي محمد را تشويق كرده بود كه ادعاي مهدويت كرده و خود را امام زمان معرفي كند.(۴)
و البته بعد از آن نيز با حمايت هاي سفارت روس وي را از بسياري از خطرات رهانيده و او را بارها از كشته شدن نجات داده بود.
به هر حال سيد علي محمد باب كه با كمك منوچهر خان از مرگ رها شده بود، در اصفهان ادعاي خود را از سر گرفت، امّا بعد از مرگ منوچهر خان او را به امر محمد شاه از اصفهان به آذربايجان بردند و در قلعه چهريق زنداني كردند، طرفداران وي در مازندران، خراسان و زنجان شورش كرده و قتل و غارت بسيار كردند، ولي با مقاومت مردم مسلمان اين شورش ها سركوب شدند و خود علي محمد باب در سال (1266 هجري قمري) پس از مجلس مناظره اي كه بين او و علماي تبريز برگزار شد و منجر به محكوم شدن وي شد، محكوم به اعدام شده و تير باران گرديد(۵) و تلاش هاي قنسول روسيه براي رهانيدن وي اين بار كارساز نشد.
پس از اعدام سيد علي محمد باب، يحيي صبح ازل دعوي جانشيني او را كرد و ميرزا حسين علي بهاء برادر وي در آغاز تسليم او شد، امّا پس از مدتي رقابت با برادر را آغاز كرد و نخست ادعاي «من يظهره اللهي»، كه در سخنان باب آمده بود، كرد و به تدريج بر ادعاهاي خود افزود تا به ادعاي رسالت و شارعيت و حلول خدا در او رسيد و خود را «الهيكل الاعلي» ناميد و مدعي شد كه سيد محمد باب زمينه ساز و مبشر ظهور وي بوده است.(۶)» ولي سرانجام با فشار علماي اسلامي و مسلمانان حكومت قاجار مجبور شد در سال (1269 هجري قمري) صبح ازل و حسين علي بهاء‌ را با جمعي از پيروان آنها به بغداد تبعيد كند، امّا در آنجا بين دو برادر بر سر رهبري بابي ها اختلاف افتاد و درگيري طرفداران آنان بالا گرفت. دولت عثماني كه بغداد را تحت تصرف داشت هر دو را به دادگاه كشاند و دادگاه حكم تبعيد آن دو را در دو منطقه دور دست و جدا از هم صادر كرد، از اين رو يحيي صبح ازل با خاندان و پيروانش در قبرس و حسين علي بهاء و طرفدارانش در عكاء‌ در سرزمين فلسطين اسكان داده شدند. در اثر همين اختلاف، طرفداران بابي صبح ازل به فرقه «ازليه» و پيروان ميرزا حسين علي به فرقه «بهائيه» معروف شدند.(۷)
امّا جالب است بدانيم كه يحيي صبح ازل و برادرش ميرزا حسين علي بهاء دو نفر از تربيت شدگان «كينياز دالگوركي» بودند كه در تهران و به هنگام اقامت وي در آنجا توسط وي استخدام شده و به جاسوسي براي سفارت روسيه مي پرداختند.(۸)
و بعد از اعدام باب و قتل عام پيروان او اين دو با حمايت سفارت روسيه در تهران از مرگ رها شده و بعد از مدتي ادعاي جانشيني وي را كردند و در نهايت ميرزا حسين علي بهاء پيروز شده و فرقه بابيه را با نام «فرقه بهائيت» ادامه و استمرار بخشيد.
با توجه به مطالب ياد شده مي توانيم چنين نتيجه بگيريم كه فرقه بهائيت همان ادامه فرقه بابيه است و تنها به دليل اختلاف ميرزا حسين علي بهاء و يحيي صبح ازل نام بابيه به بهائيه تغيير پيدا كرد و بابي هاي طرفدار ميرزا حسين علي بهاء نام خود را بابي بهايي گذاشتند و هر دو اينها يعني سيد علي محمد باب و ميرزا حسين علي بهاء از دست پروده هاي جاسوس روسي بودند كه با حمايت دولت روس فرقه اي جديد با احكامي خرافي را بنيان نهادند و سال هاي متمادي ضمن جاسوسي به نفع دولت هاي استعماري باعث ايجاد شكاف در بين صف مسلمانان شدند و الان نيز با حمايت انگلستان، آمريكا و اسرائيل در كشورهاي غربي به حيات خود ادامه مي دهند و از هر فرصت پيش آمده براي ضربه زدن به دولت جمهوري اسلامي ايران استفاده مي كنند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. فرق و مذاهب كلامي، علي رباني گلپايگاني.
2. تاريخ جامعه بهائيت، بهرام افراسيابي.
3. فرهنگ فرق اسلامي، محمد جواد مشكور.
4. خاطرات سياسي جاسوس روسي كينياز دالگوركي در ايران، تحقيق عبدالعلي ياسيني نسب.

۱) خاطرات همفر، ترجمه دكتر محسن مؤيدي، انتشارات امير كبير، جلد دوم، 1362، ص 76 و 93.
۲) مشكور، محمدجواد، فرهنگ فرق اسلامي، انتشارات آستان قدس رضوي، چاپ سوم، 1375، ص 89.
۳) افراسيابي، بهرام، تاريخ جامعه بهائيت، انتشارات سخن، چاپ چهارم، 1371، ص 138.
۴) خاطرات سياسي جاسوس روسي كينياز الگوركي در ايران، انتشارات صبوري، جلد اول، 1382، ص 69 تا 77.
۵) آشتياني، عباس اقبال، تاريخ ايران، انتشارات امير كبير، تهران، ص 822.
۶) ربّاني گلپايگاني، علي، فرق و مذاهب كلامي، مركز جهاني علوم اسلامي، چاپ اول، 1377، ص 340
۷) همان، ص 340 و 341، تاريخ جامع بهائيت، ص 465.
۸) خاطرات سياسي جاسوس روسي كينياز دالگوركي، ص 52 تا 54.

مهدوی باشید و سبز